در این نایپیک سعی می کنم مجموعه احادیث ، روایات و سخنرانی ها در مورد آثار و برکات شاد کردن دل دیگران رو گردآوری کنم

شما هم اگر موردی داشتید قرار بدید لطفا

سخنرانی اول از حاج آقا علی

در مورد یک غلامی هست که داره دل یک سگ رو شاد می کنه

و چقدر خیر برکت فراوان بهش میرسه

البته بحث سگ نیستا ! بحث دله ! اشتباه نگیرید یه وقت

خوشحال کردن دل ... چه بسا اگر مومنی باشد...چه بسا اگر پدر مادر و در کل از اهل خانواده باشد...یا یتیمی باشد...و....بسیار تاثیرات دارد...

اسباب مرض قلب

یکی از موضوعات مهم در زندگی اجتماعی زنان و مردان، مسئله غیرت است، که نقطه مقابل آن بی غیرتی است که در جامعه اسلامی، وقتی می گوییم که ای خانم، حجاب حجاب، همانجا باید به شوهر یا برادر یا پدرش باید گفت: ای آقا، غیرت غیرت۔ در جامعه؛ در حقیقت در جامعه امروزی یکی از معضلات بی تردید، معضل بی غیرتی مردان است که البته کمتر هم بدان پرداخته می شود؛ در این مقاله به بی غیرتی و عوامل بوجود آمدن آن پرداخته شده است.

تعریف بی غیرتی:
مرحوم نراقی، در تعریف بی غیرتی می فرماید: «بی غیرتی عبارت است از کوتاهی در محافظت از دین و آبرو و اولاد و اموال، و این مرض از مهلکات عظیم و صفات خبیثه است.»

عوامل بی غیرتی
در روایات عواملی برای بی غیرتی شمرده شده است که به چند مورد از آن اشاره می کنیم:

1. اختلاط زن و مرد نامحرم:
حضرت علی علیه السلام در باره سخن گفتن با زن نامحرم که نتیجه ی اختلاط زن و مرد نامحرم است، فرمود: «ای بندگان خدا! بدانید که... گفتگو و اختلاط مردان با زنان نامحرم سبب نزول بلا و بدبختی خواهد شد، و دل‌ها را منحرف می سازد، و پیوسته به زنان چشم دوختن؛ نور چشم دل را خاموش می گرداند، و همچنین با گوشه چشم به نامحرم نگاه کردن از حیله و دام های شیطان است.»


بین مردان و زنان نامحرم جدایی ایجاد کنید ؛ زیرا هنگامی که آنان رو در روی یکدیگر قرار گرفتند و با هم رفت و آمد داشتند، جامعه به دردی مبتلا خواهد شد که درمان نخواهد داشت.».باعدوا بین انفاس الرّجال و النساء فانه اذا کانت المعاینة واللقاء کان الدّاء الّذی لا دواء لهرسول گرامی اسلام صلی الله علیه و آله وسلم درباره ارتباط زن و مرد نامحرم فرمود: «

این حدیث نشان میدهد که ارتباط با جنس مخالف جایز نیست و باید میان زن و مردم نامحرم تماسی وجود نداشته باشد.

از حدیث دیگری، حکمت حرمت اختلاط زن و مرد، محبت و رغبت به یکدیگر فهمیده می شود؛ رسول اکرم(صلی الله علیه و آله وسلم) در این باره می‌فرمایند که :«ایاک و محادثة النساء فانه لا یخلوا رجل بامراة لیس لها محرم الا هم بها؛ از گفتگو و اختلاط با زنان بپرهیز؛ به راستی هیچ مردی با زن نامحرمی در خلوت سخن نمی گوید مگر اینکه در دل او نسبت به وی رغبت پیدا می شود.»

امام امیرالمؤمنین علی(ع) در زمان حکومتشان، وقتی از مدینه به کوفه آمدند و آنجا را مرکز قرار دادند، وضع جامعه را مناسب با اسلام ندیدند. روزی ضمن یکی از خطاباتشان فرمودند:

« یَا أَهْلَ اَلْعِرَاقِ نُبِّئْتُ أَنَّ نِسَاءَکُمْ یُوَافِقْنَ اَلرِّجَالَ فِی اَلطَّرِیقِ أَ مَا تَسْتَحْیُونَ وَ قَالَ عَلَیْهِ السَّلاَمُ لَعَنَ اَللَّهُ مَنْ لاَ یَغَارُ»؛

ای اهل عراق! به من خبر رسیده که زنانتان در گذرگاه‌ها با مردان برخورد می‌کنند آیا حیا نمی‌کنید؟! و فرمود: خدا لعنت کند کسی را که غیرت ندارد.

در حدیث دیگری از آن حضرت نقل شده که فرمودند: «أما تَستَحیُونَ وَ لا تُغارُونَ وَ نِسائُکُم یِخرُجنَ إلی الأسواقِ وَ یُزاحِمنَ العُلُوجَ»؛ آیا شرم نمی‌کنید و غیرت نمی‌ورزید که زنانتان به بازارها می‌روند و با مردان برخورد می‌کنند.

2. نگاه به نامحرم:
در حدیثی از پیامبر گرامی (صلی الله علیه و آله و سلم) نگاه به نامحرم را زنای چشم می شمارد و می فرماید: «لکل عضو من ابن ادم حظ فی الزنا؛ و العین زناها النظر، و اللسان زناه الکلام، و الأذنان زناهما السمع، و الیدان زناهما البطش، و الرجلان زناهما المشی، والفرج یصدق ذلک و یکذبه»

برای هر یک از عضو آدمی زاد، بهره ای از زناست و زنای چشم، نگاه به نامحرم است و زنای زبان، سخن گفتن، و زنای گوش ها، شنیدن سخنان و زنای دو دست، لمس کردن و زنای دو پا، رفتن به سوی حرام است و فرج اینها را تصدیق و تکذیب می کند به عبارتی اینها شامل فرج می شوند و به عبارتی خیر.
نگاه بعد از نگاه (نگاه همراه با دقت نظر)، تخم شهوت را در دل انسان می کارد و همان تخم شهوت، در به فتنه و آشوب انداختن صاحبش کفایت می کند.
در روایت دیگری، امام صادق (علیه السلام) نگاه حرام، را زمینه شهوت می داند که دیگر نمی توان جلویش را گرفت و می فرماید: «النظر بعد النظرة، تزرع فی القلب الشهوة و کفی بها لصاحبها فتنة»

نگاه بعد از نگاه (نگاه همراه با دقت نظر)، تخم شهوت را در دل انسان می کارد و همان تخم شهوت، در به فتنه و آشوب انداختن صاحبش کفایت می کند.

امام رضا (علیه السلام) نیز در روایتی اشاره به این مطلب دارد که نگاه حرام، باعث پاشیده شدن، بذر شهوت، و تولد غفلت از یاد خداست و فرمود: «ایاکم و فضول النظر فانه یبذر الهوی و یولد الغفلة» از نگاه های اضافه و غیر ضروری بر حذر باشید که تخم شهوت کاشته و غفلت، از آن متولد می شود.

ناگفته پیداست که نگاهی که تخم شهوت در دل بکارد و غفلت از یاد خدا از آن متولد شود، ثمره اش مرض جانی و عقلی است. علی(ع) در این باره می فرماید: «قرین الشّهوة مریض النّفس معلول العقل؛ کسی که با شهوت همراه است جان و عقلش مریض و بیمار است.» و انسان مریض، توانایی غیرت ورزی در مقابل ناموس خویش خواهد بود؟! و انسانی که از اساس نسبت به دیگران عفت نمی ورزد، آیا ناموسش عفیف خواهد ماند. چنانچه پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند: «عِفُّوا عَنْ نِسَاءِ النَّاسِ تَعِفَّ نِسَاؤُکُمْ» از زنان مردم چشم‏ پوشی کنید تا دیگران نسبت‏ به زنهای شما چشم‏ پوشی کنند.

۳. گوش دادن موسیقی مبتذل:

روایات متعددی وجود دارد که آثار و مضرات گوش دادن موسیقی را بیان می کند که ناگفته پیداست که در جامعه ی امروز بی محابا به آن بی توجهی شده و در بسیاری از موارد نه تنها یک به چشم یک منکر بدان نگاه نمی شود که عاملی برای گرفتن آرامش بدان تمسک می شود و به خوب و بد بودن تقسیم شده و گوش دهنده ی آن با توجیه خوب بودن آن، راهی برای انجام دادن دوباره ی آن باز می کند.
در روایتی از امام صادق (علیه السلام) فرمود: «اگر در منزلی چهل روز نوای موسیقی پخش شود، شیطان وارد شده، چنان قدرت نمایی کند که غیرت و حفظ ناموس را از او بردارد، آنچنانکه حتی اگر به ناموس وی هم تجاوز شود، در نزد او اهمیتی ندارد.»

منابع:
ملا احمد نراقی، معراج السعاده، ص۱۶۳
بحارالانوار ج74، ص 291
مستدرک الوسائل، ج ۱۴، ص۲۶۴
المحاسن، ج1، ص115
اصول کافی، ج 5، ص 537
مستدرک الوسائل، ج 14، ص 269
میزان الحکمه، ج 10، ص 80
بحارالانوار، ج 72، ص 199
غرر الحکم، ج 1، ص 501
بحار الانوار، المجلسی، ج ٦٨، ص٢٧٠
وسائل الشیعه، ج 12، ص 232، کافی ، ج 6، ص 433.

منظور از «تسلیم» این است که فرد مسلمان به همه اوامر، نهى‌ها و تقدیرات خداوند حکیم، در اعتقاد ایمان داشته باشد و در حد توانش به آن عمل کند؛ و ثمره آن قلب سلیم است که سبب داشتن سلامت جسمی و آرامش روحى خواهد بود.

اقسام تسلیم

عالى ترین مرحله: تسلیم به اوامر و قضاى الهى در همه امور؛ نمونه هاى آن مانند تسلیم حضرت ابراهیم علیه السلام در برابر دستورات و تقدیرات الهى که همسر و فرزندش را در وسط کوه هاى بى آب و بدون پناه مکه گذاشت و برگشت و یا دستور ذبح فرزندش که در قرآن مجید به آن دو اشاره شده است.

مرحله عالى: تسلیم در اعتقاد و عقیده و داشتن روحیه و ملکه عمل به آن.

مرحله متوسط: تسلیم در اعتقاد و عقیده با عمل به بعضى از آن و سعى و تلاش براى تحقق عملى در حد مقدور همه احکام و مسائل اخلاقى اسلام در زندگى و ایجاد ملکه عملگرایی در روحیه خود. در مرحله متوسط است که اگر کسى دچار مصیبت موت شد، مانند مجاهد فى سبیل الله و داراى اجر شهید است.

مرحله پایین: تسلیم در اعتقاد و عقیده با عمل به بعضى از آن؛ چنین شخصى در نزدیکى پرتگاه جهنم است؛ و آینده مبهمى دارد و در موقعیت هاى حساس زندگى، معلوم نیست که چه عکس العملى خواهد داشت و راه حل اینکه، سعى کند آن عمل به بعضى به صورت ملکه و عادتش شود و نسبت به بقیه اعمال تلاش کند و از خداى مهربان طلب توفیق عمل به آن ها را بخواهد و همیشه در فکر عمل به آن ها باشد و خود را به مرحله متوسط متوجه کند و در راه خودسازى قدم بردارد.

مرحله پایین تر: تسلیم در اعتقاد و عقیده بدون عمل به آن؛ چنین شخصى در پرتگاه و لبه جهنم است و هر لحظه ممکن است که مرتکب گناهان کبیره شود و با ارتکاب آن ها به سوى کفر و نفاق کشیده شود. به این مرحله کفر عملى مى گویند؛ چون که گناهان کبیره وسیله کمین شیطان است که با ارتکاب آن، شخص را با وسوسه، ناامید و راه را به روى او بسته وانمود مى کند، و او را به سوى گناهان دیگر جلب مى کند، چنین فرد گناهکار باید توبه کند و از رحمت واسعه الهى ناامید نشود و خود را به سوى میدان مبارزه و جهاد با دشمن دورنى (نفس اماره به بدى) و بیرونى (وسوسه هاى شیطانى) متوجه سازد و از خداى مهربانش درخواست کمک و یارى کند.

موانع تسلیم

برخی از موانع تسلیم در برابر خدا عبارت است از: جهل و نادانى، حبّ دنیا، تکبر، عناد، بغى و طغیان، حسد، عصبیت قومى، معرفت شناسى بر محور احساس و تجربه حسى و...

حب دنیا یعنى حبى که در مواقع دو راهى بین گناه کبیره و ترک آن، مرتکب گناه کبیره شود، مثلا در حین معامله براى سودآورى بیشتر دروغ بگوید یا جنس نامرغوب را به عنوان مرغوب بفروشد و یا گرفتن رشوه، ربا و... .

همچنین دوست داشتن فرزند و خانواده در اسلام به آن سفارش شده اما در موقع حساس نیاز اسلام، باید آن را کنار گذاشت والا چنین حبى را حب دنیا مى نامند.

اگر با سلوک در میدان عمل، نفس انسان تزکیه نشود و روح وى پرورش نیابد و صفا و جلا نگرفته باشد، در موقعیت حساس که منافع و شهوت هاى زودگذر، در معرض خطر قرار مى گیرند، تعصبات جاهل گونه، خودخواهى ها و حسادت ها سر برمى آورد و انسان را مى لغزاند.

تسلیم در قرآن و احادیث

«وَوَصَّىٰ بِهَا إِبْرَاهِيمُ بَنِيهِ وَيَعْقُوبُ يَا بَنِيَّ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَىٰ لَكُمُ الدِّينَ فَلَا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَأَنْتُمْ مُسْلِمُونَ»؛ ابراهیم و یعقوب (علیهما السلام) به فرزندانشان وصیت کردند: اى فرزندان، خدا براى شما دین را برگزید پس تا لحظه مردن مسلمان باشید (و روحیه تسلیم داشته باشید).

«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ادْخُلُوا فِي السِّلْمِ كَافَّةً وَلَا تَتَّبِعُوا خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ ۚ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ»؛ اى اهل ایمان، همگى (نسبت به اوامر خداى حکیم) تسلیم شوید و از وسواس تفرقه آور شیطان پیروى مکنید که او دشمن آشکار شما است.

«فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّىٰ يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجًا مِمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا»؛ نه چنین است، قسم به خداى تو که اینان از اهل ایمان نیستند مگر این که در نزاعشان، تنها تو را حاکم کنند و آن گاه به هر حکمى که کنى، هیچ گونه اعتراضى در دل نداشته و کاملا از دل و جان تسلیم حکم تو باشند.

امام صادق علیه السلام دستوراتى به یارانش مکتوب مى کند تا آن را مطالعه و به آن عمل کنند، از جمله می فرماید: «... بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ أَمَّا بَعْدُ فَاسْأَلُوا رَبَّکمُ الْعَافِیةَ وَ... وَاعـْلَمُوا أَنَّ الْإِسْلَامَ هُوَ التَّسْلِیمُ وَ التَّسْلِیمَ هُوَ الْإِسْلَامُ فَمَنْ سَلَّمَ فَقَدْ أَسْلَمَ و َمَنْ لَمْ یسَلِّمْ فَلَا إِسْلَامَ لَهُ...»؛ از پروردگارتان عافیت را بخواهید... و بدانید که اسلام یعنى تسلیم و تسلیم هم یعنى اسلام است، پس کسى که تسلیم گردید اسلام آورده و کسى که تسلیم نگردید پس اسلام ندارد... .

از امام صادق عليه السلام سؤال شد به چه چيزى روشن مى‌شود كه مؤمن، مؤمن است؟ فرمودند: «بالتسليم لله و الرضا فيما وَرَد عليه مِن سُرور أو سَخط»؛ به تسليم بودن در برابر خداوند و راضى بودن از شادى و ناراحتى كه به او مى‌رسد.

پانویس

سوره بقره، آیه ۱۳۲.
همان، آیه ۲۰۸.
سوره نساء، آیه ۶۵.
کلینی، الکافی، ج۸، ص۱۱.
همان، ج۲، ص۶۲.

و من الله توفیق ...

صرف ادعای شیعه بودن باعث نجات آدمی نمی‌شود؛ بلکه ایمان و التزام قلبی و باور به اعتقادات مذهب حقه (تشیع) لازم است و در عمل هم باید فردی مطیع بود. حال اگر شیعه‌ای پیدا شد که در ایمان و باور قلبی معتقد به خدا و رسول و امامان معصوم است و در عمل هم بی‌اعتنا به فرامین الهی نیست، ولی گرفتار خیلی رذایل اخلاقی است، تا موقعی که این صفات ناپسند او را از ایمان و باور قلبی‌اش خارج نکند و در حال مرگ با ایمان از دنیا برود، قابلیت دارد که در روز قیامت شفاعت اولیای دین شامل حال او شود؛ چون به واسطه گوهر ایمان در قلب او، این قابلیت را دارد که مورد شفاعت قرار گیرد، ولو معاصی کثیری از او صادر شده باشد.
پس اگر کسی مدعی شیعه دوازده امامی است، ولی امر نماز را خفیف می‌شمرد، ولو به ظاهر محبت اهل بیت را هم در دل داشته باشد و با آن حال از دنیا برود، این‌چنین شخصی قابل برای شفاعت شدن نیست؛ چون از شرایط قابلیت برای شفاعت شدن این است که آدمی مؤمن به خدا و پیامبر و هر آنچه که بر او نازل شده باشد و نماز را خفیف نشمرد و فرض این است که این‌چنین آدمی در امر نماز کوتاهی کرده و این مسئله مهم را خفیف شمرده است.




حدیثی از امام صادق
حدیثی که از امام صادق (علیه‌السلام) در این باب وارد شده این است که راوی می‌گوید به امام صادق (علیه‌السلام) گفتم:
شنیدم که می‌گفتی همه شیعیان به رغم آنچه در آنهاست (گناهانی که دارند) در بهشت جای دارند. فرمود: به تو راست گفتم. به خدا سوگند! که همه آنها در بهشت جای دارند. گفتم: فدایت شوم گناهان بسیارند و بزرگ! فرمود: اما در قیامت همگی شما با شفاعت پیامبر که خواسته‌اش برآورده می‌شود و یا جانشینش در بهشت خواهید بود؛ اما به خداوند سوگند که من در برزخ بر شما می‌ترسم. گفتم برزخ چیست؟ فرمود: همان قبر است از هنگام مرگ تا روز قیامت.


با توجه به این روایت پس از قیامت و محاسبه اعمال، هیچ شیعه‌ای از شیعیان داخل جهنم نمی‌شود؛ بلکه به شفاعت وجود مقدس رسول اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) یا یکی از امامان معصوم (علیهم‌السّلام) مشمول عنایات الهی قرار می‌گیرد و اهل نجات خواهد شد.

طرح دو پرسش
حال در اینجا دو پرسش اساسی به ذهن می‌آید اولاً مراد از شیعه چه کسانی هستند، ثانیاً شفاعت به چه معناست و آیا مطلقاً شامل حال شیعیان می‌شود یا شرایطی هم دارد.

مراد از شیعه
اما پرسش اول که مراد از شیعه چه کسانی هستند. برای پاسخ به این پرسش مراجعه می‌کنیم به متون روایی و از خود روایات اهل بیت (علیهم‌السلام) تعریف شیعه و یا اوصاف شیعیان را به دست می‌آوریم:

روایتی از امام رضا
امام رضا (علیه‌السلام) می‌فرماید: شیعیان ما تسلیم امر ما هستند و به فرمایشات ما عمل می‌کنند با دشمنان ما مخالف‌اند؛ پس هر کس این‌گونه نباشد از ما نیست.


روایتی از امام باقر
جابر جعفی گفت: امام محمدباقر (علیه‌السلام) فرمود: ‌ای جابر! آیا کافی است برای کسی که ادعای تشیع دارد بگوید که دوست‌دار ما اهل بیت است؟ به خدا سوگند! شیعه ما نیست مگر آن کسی که تقوای خدا را رعایت کند و از او اطاعت نماید.


روایتی دیگر
امام باقر (علیه‌السلام) فرمود: (عذرتراشی نکنید در معاصی خدا) و رأی‌های باطل را متابعت نکنید (که ما شیعه هستیم و انتساب به اهل بیت اسباب نجات ماست) «به خدا قسم! شیعه ما نیست مگر کسی که اطاعت خدای تعالی کند».

پس، از منظر روایات اهل بیت (علیهم‌السلام) شیعه کسی است که ملتزم به دستورات آنان باشد و در عمل هم فردی کوشا باشد.

همین‌جا سؤال دیگری مطرح می‌شود و آن اینکه اگر شیعه تنها کسانی باشند که مطیع فرمان خدا و اهل تقوا و عمل صالح هستند، دیگر چه نیازی به شفاعت هست به عبارت دیگر، آنچه باعث نجات این‌گونه افراد می‌شود، همان ایمان و عمل صالحشان است.
برای رسیدن به پاسخ این پرسش لازم است به معنای شفاعت و شرایط آن که در پرسش دوم مطرح شد توجه کرد.

حقیقت شفاعت
حقیقت شفاعت چیزی نیست جز وصول رحمت و مغفرت و فیض پروردگار به بندگانش از طریق اولیا و برگزیدگان از عبادتش.
همان‌گونه که خداوند متعال هدایتش را از طریق انبیا و نخبگان از بندگان به عموم مردم در دنیا ارزانی می‌کند، هم‌چنین مغفرتش را به سوی گناهکاران از طریق همین انسان‌های وارسته در روز قیامت ارسال می‌کند. (به این منبع رجوع شود:
)

شرایط شفاعت‌شوندگان
و اما شرایط شفاعت‌شوندگان، آیا هر کسی مشمول شفاعت اولیای دین قرار می‌گیرد یا تحت شرایط خاصی انسان‌های گناه‌کار موفق به شفاعت پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) یا یکی از امامان معصوم (علیهم‌السلام) می‌شود.
شرایط شفاعت شوندگان، عبارت‌اند از:
۱. شرک به خدا نداشته باشد.
۲. از روی اخلاص شهادت به وحدانیت حق داشته باشد.
۳. معتقد به پیامبران و روز رستاخیز و آنچه که خدا بر پیامبرانش نازل فرموده است.
۴. شفاعت رسول اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) را تکذیب نکنند.
۵. نماز را خفیف نشمرد.

حال اگر کسی با ایمان به خدا (و حفظ امورات فوق) از دنیا برود ولو مبتلا به معاصی و گناهانی هم باشد که موفق به توبه نشده است؛ ولی به واسطه داشتن گوهر «ایمان» جهنمی نخواهد بود؛ البته بار سنگین گناهان او به وسیله مصائب دنیا و سختی‌های برزخ و مواقف آغازین رستاخیز سبک می‌گردد و اگر با این‌ها از آلودگی گناهان پاک نشد، به وسیله شفاعت از عذاب دوزخ نجات می‌یابد. (به این منبع رجوع شود:

)

پاسخ نهایی
پس با توجه به مطالب بیان شده، پاسخ نهایی عبارت است از:
صرف ادعای شیعه بودن باعث نجات آدمی نمی‌شود؛ بلکه ایمان و التزام قلبی و باور به اعتقادات مذهب حقه (تشیع) لازم است و در عمل هم باید فردی مطیع بود. حال اگر شیعه‌ای پیدا شد که در ایمان و باور قلبی معتقد به خدا و رسول و امامان معصوم است و در عمل هم بی‌اعتنا به فرامین الهی نیست؛ ولی گرفتار خیلی رذایل اخلاقی است، تا موقعی که این صفات ناپسند او را از ایمان و باور قلبی‌اش خارج نکند و در حال مرگ با ایمان از دنیا برود، قابلیت دارد که در روز قیامت شفاعت اولیای دین شامل حال او شود؛ چون به واسطه گوهر ایمان در قلب او، این قابلیت را دارد که مورد شفاعت قرار گیرد، ولو معاصی کثیری از او صادر شده باشد.
پس اگر کسی مدعی شیعه دوازده امامی است، ولی امر نماز را خفیف می‌شمرد، ولو به ظاهر محبت اهل بیت را هم در دل داشته باشد و با آن حال از دنیا برود، این‌چنین شخصی قابل برای شفاعت شدن نیست؛ چون از شرایط قابلیت برای شفاعت شدن این است که آدمی مؤمن به خدا و پیامبر و هر آنچه که بر او نازل شده باشد و نماز را خفیف نشمرد و فرض این است که این‌چنین آدمی در امر نماز کوتاهی کرده و این مسئله مهم را خفیف شمرده است.



معنای روایت امام صادق

در نتیجه معنای روایت امام صادق (علیه‌السلام) چنین خواهد بود:
هیچ شیعه‌ای با آن تعریفی که از شیعه بیان شد، به جهنم نمی‌رود. شیعیان دو دسته می‌شوند: شیعه‌ای که عملش او را بهشتی می‌کند و شیعه‌ای که برای بهشتی شدن، عملش کافی نیست و با انضمام شفاعت بهشتی می‌شود. پس شیعیان چه از گروه اول باشند و چه از گروه دوم جهنم نخواهند رفت؛ اما عذاب و عقاب بر گناهکاران شیعه در برزخ حتمی است (البته اگر در دنیا یا هنگام جان کندن با مکافات و عذاب گناهانشان پاک نشوند)؛ چراکه ائمه قول و وعده شفاعت در برزخ را به ما نداده‌اند و به عهده ما و خدا گذاشته‌اند.

- پانویس
۱. ↑ کلینی، محمد بن یعقوب، فروع کافی، ج۳، ص۲۴۲، ح۳، کتاب الجنائز، دارالکتب الاسلامیه، ۱۳۶۷ش.
۲. ↑ شیخ صدوق، محمد بن علی، صفات الشیعه، ص۳۸، زراره، چ۱، ۱۳۷۹ش.
۳. ↑ شیخ صدوق، محمد بن علی، صفات الشیعه، ص۱۱، زراره، چ۱، ۱۳۷۹ش.
۴. ↑ کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، ج۲، ص۷۳، ح۱، تهران، دارالکتب الاسلامیه، ۱۳۸۸ق.
۵. ↑ سبحانی، جعفر، الالهیات، ج۴، ص۳۴۴، مؤسسه امام صادق، چ۵، ۱۴۲۳ق.
۶. ↑ سبحانی، جعفر، الالهیات، ج۴، ص۳۴۷-۳۴۸، مؤسسه امام صادق، چ۵، ۱۴۲۳ق.
۷. ↑ مصباح یزدی، محمدتقی، آموزش عقاید، ص۴۸۱، شرکت چاپ و نشر بین‌الملل سازمان تبلیغات اسلامی، چ۵، ۱۳۸۰ش